ნეტარი ისიხი ქორაბელი ათენის ერთ-ერთ მონასტერში მოღვაწეობდა VI საუკუნეში. თავდაპირველად იგი სულიერი გულმოდგინებით არ გამოირჩეოდა, თუმცა მძიმე ავადმყოფობის შედეგად იგი გარდაიცვალა და, ღვთის საკვირველი განგებულებით, ერთ საათის შემდეგ გაცოცხლდა.

ამ სასწაულის შემდეგ ნეტარი თავის სენაკში გამოიკეტა და თორმეტი წელი სრულ მარტოობაში დაჰყო - იკვებებოდა მხოლოდ პურითა და წყლით, გამუდმებით ლოცულობდა და სინანულის ცრემლებს ღვრიდა.

მიცვალების წინ წმიდანმა შემოკრებილ ბერებს უთხრა:

„შემინდეთ, ძმებო. ვისაც სიკვდილის ხსოვნა აქვს, არასოდეს შესცოდავს“.

ნეტარი მამის საკვირველმა მდუმარებამ და სინანულმა საფუძველი ჩაუყარა მონაწვნურ ცხოვრებაში სულიერი სიფხიზლისა და ისიხასტური (მდუმარებითი) ლოცვის ტრადიციას.